Vandaag is zo’n typische transitdag. Om 8 uur vanuit Heidelberg vertrokken. We dachten daarmee ruimschoots op tijd in Pettneu aan te komen. Dit is echter zonder de vele kleine tegenslagen, die we onderweg krijgen, te rekenen.
Eerst verliezen we veel tijd in een file een paar uren nadat we vertrokken waren. Langs de snelweg in zo’n wegrestaurant kopen we een vignet om 10 dagen de autosnelwegen van Oostenrijk onveilig te maken :). Na een lichte lunch vertrekken we richting grens. Doordat we net over de grens, en dan bedoel ik 100 m over de grens, met werken in de Arlbergtunnel te maken krijgen, wordt het al aanschuiven van 4 km voor de grens. Prettig is anders. Gelukkig is de temperatuur buiten en binnen de auto laag genoeg om zelf niet verhit te geraken. We naderen Pettneu en op de wegbeschrijving die we van de camping krijgen staat duidelijk te lezen dat we moeten maken dat we de juiste afslag nemen zodat we het centrum zouden mijden. We laten dus de afslag voor wat hij is en rijden verder. Maar er komt geen andere afslag meer. Het gevolg laat zich al raden… Op deze manier verliezen we opnieuw een half uur, want we moeten ook nog eens heen en weer door een aantal tunnels (eentje van 6 km) en dat werkt stilaan op de heupen.
Jawel, om 17.15 uur camping Arlberg opgereden. Die sloot al om 17 uur. Gelukkig liet de dame die vanaf 17 uur in het restaurant werkt, ons nog de camping op.
Het is 15 graden en het waait hard. Een duidelijk maart-aprilgevoel bekruipt ons.
De camping laat niet toe om een plastieken tentzeil op de grond te leggen om het gras niet te beschadigen. Dit is een lachertje. Het gras ziet er niet uit en is bezaaid met grove en kleine kiezels. De plaats is wel groot. Het uitzicht is grandioos met de steile bergen, waar op sommige plaatsen nog een beetje sneeuw op ligt. We hebben een tuinhuis, of hokje, hoe je het ook noemen wilt, die ongeveer de grootte van een caravan is. Daarin bevinden zich het toilet, de douche, lavabo en afwasbak en nog ruimte om spullen kwijt te kunnen. Het leuke daarvan is dat het privaat is. Dat betekent dat gedurende ons verblijf alleen Erik en ik daarvan gebruik zullen maken. Dichter bij je standplaats kan niet, want het ligt er pal naast.
Deze avond willen we toch nog even Pettneu verkennen. Na een stevige klim komen we in het dorp aan waar we de dorstigen konden laven. De foto’s zijn een stille getuige van dit moment.
De voorspellingen voor de volgende drie dagen zijn ronduit fris, bewolkt en nat te noemen. Tja, we hebben al fijne dagen gehad en nu nemen we de minder warme of droge er maar bij. We krijgen hiermee een déjà-vu want ook Alaska gaf ons vorig jaar ongeveer dezelfde temperaturen. Morgen meer!
